Recepta

Przepis na twe całe życie,
czasem leży blisko tak...
Rytmu serca twego bicie,
to twój najważniejszy znak.

By postawić pierwszy krok,
szczęście trzeba zdefiniować.
Szukać światła, zwalczyć mrok,
i pod ziemią się nie chować.

Czasem warto zbłądzić trochę,
kroczyć swoim własnym szlakiem,
by odnaleźć swój drogowskaz,
wiedzieć - co jest Twoim znakiem.

Lizać rany - to nie boli...
Twardo poprzez trudy zmierzać.
Czasem wbrew swej własnej woli,
rozsądkowi się powierzać.

Wyciągajmy naprzód dłonie,
niezmierzalne - dosięgajmy.
Szczęścia czujmy słodkie wonie,
żyć w tej woni się starajmy.

Niebo samo nam nie spadnie,
tylko noc przynosi ciemność.
Samo - nie jest pięknie, ładnie,
w życiu pewna - tylko zmienność.

To co było - to za nami,
chociaż przeszłość czasem dręczy.
Wprzód marzenia! - żyjmy snami!
nikt nas dziś w tym nie wyręczy.

Kiedyś

Coraz bardziej się oddalasz,
Ty - nasz idealny świecie...
szczęście? miłość? - nie pozwalasz...
nie rozkwitasz w swoim kwiecie...

Wciąż hamujesz, ciągle gonisz,
ciągle zsyłasz na nas kłody...
Nasze łzy tak w kółko trwonisz,
deszcze zsyłasz - zamiast wody...

Cierpkość - zamiast kromki chleba,
ból, utratę - zamiast ciszy...
Lecz do przodu kroczyć trzeba,
bo ktoś, kiedyś, nas usłyszy...

Ktoś, kto też spogląda wstecz,
kto dostrzeże swą połowę...
Choć ma w serce wbity miecz,
ktoś dla Ciebie odda głowę...

Odda duszę, odda wiarę,
odda Twe stracone dni...
Odda serca swego miarę,
wszystkie najpiękniejsze sny.

Co dzień wstawaj, walcz co roku,
niezmierzone bywa życie...
Szukaj rytmu swego kroku,
kieruj się - Twym serca biciem...

Do Życia

Długie noce w bezsenności,
mroźny podmuch zimy...
Myśli nasze gdzieś w przeszłości,
we wspomnieniach tkwimy...

Jutro - ciągle się oddala,
budzić się nie chcemy...
Rzeczywistość nas powala,
marzyć wciąż pragniemy.

Wzbijać się pośród obłoków,
wciąż poznawać niezmierzone...
Codzień stawiać ogrom kroków,
Spełniać to - co niespełnione.

Aby każdy promień słońca,
aby każda kromka chleba,
nie zapowiadały końca,
i nie kradły nas do nieba...

Ani naszych ukochanych,
bliskich ludzi i rodziny...
Mamy - "Życiu" - własne plany,
szczęścia swe krótkie godziny.

Nie zarzucaj nas wciąż trwogą,
odstąp chociaż jeden rok.
Choć wstajemy lewą nogą,
daj nam zrobić - prawą - krok.

Życie wali mocno w twarz,
lecz idziemy po te ciosy...
Taki już jest żywot nasz,
by wciąż słuchać szczęścia głosy...

By wciąż walczyć, dawać radę,
by pomagać swoim bliskim,
niszczyć każdą swoją wadę,
Życzę tego ludziom wszystkim...