Penguin 2

Już nie tylko brzuszek,
ale także nóżka
bardzo często bolą,
słodkiego maluszka.

I ja się zamartwiam,
bo się troszczę szczerze,
byś zawsze była zdrowa
i mocno w to wierzę.

Byś się uśmiechała,
od ucha do ucha.
Powód szczęścia miała,
jak przy świetle mucha.

Byś była radosna,
żyła pełnią życia.
Bo niedługo wiosna
- wiele do odkrycia.

Żyj zatem szczęśliwie
i dbaj proszę o siebie
spędzaj czas leniwie
z myślami gdzieś na niebie.

Bo jesteś tak urocza,
jak przepiękny kwiatek.
Więc nigdy się nie zmieniaj,
choćby za milion latek... 

Penguin

Choć Cię brzuszek często boli, 

chociaż śpisz bardzo malutko, 

i otwierasz się powoli, 

to uśmiechasz się słodziutko. 

 

Bardzo mądra, oczytana, 

szóstkę z wf-u też posiadasz, 

Lubisz siedzieć aż do rana, 

i angielskim dobrze władasz. 

 

Głosik Twój - niczym anioła, 

tak rytmicznie uszka koi. 

I co wieczór do mnie woła: 

Ksysiu - kładź się spać powoli! 

 

Gdy klienci, z groźną miną, 

psują mi totalnie dzień, 

wiem, że rzucisz ich cytryną, 

koszmar zmienisz w piękny sen. 

 

Każda chwila z Tobą razem, 

mija niczym pendolino. 

Zdjęcie Twe - pięknym obrazem, 

uwierz w siebie więc, dziewczyno. 

 

Jesteś jak smaczne pierogi, 

wnętrze ciepłem wypełnione. 

Czas Twój jest mi bardzo drogi,

słowa Twe - nieocenione. 

 

Nie chcę nigdy tego stracić, 

chociaż bywam czasem nudny,

oraz nie wiem jak odpłacić, 

za Twe dobro - cel to trudny. 

 

Jednak zawsze będę blisko, 

bo chcę dbać o Ewelinkę. 

Jeśli trzeba - zrobię wszystko, 

byś miała  radosną minkę...

cruel fate

 Te krótkie chwile szczęścia, nasze noce wspólne,
czas magii już uleciał, nie mogłem go zatrzymać...
dwa razy w krótkim czasie - zranienie to podwójne,
jak wiele jeszcze ran ja zdołam otrzymać?

Znowu utraciłem mój kawałek nieba,
znowu w samotności przyjdzie mi pogrążyć.
Była dla mnie wszystkim czego mi potrzeba,
dziś nie mam marzenia, do którego dążyć.

Brak celu i sensu zostaje tylko mrok,
pustka i ból, serce poszarpane.
Brakuje już siły, bo zrobić chociaż krok,
czemu to wszystko jest takie pojebane...

Choć trwało to krótko - oddałem całą duszę.
Choć miało nie boleć - zraniło mocno tak..
i chociaż wiem, że podnieść się muszę,
Nadziei i siły totalnie we mnie brak.

Dezorientacja - jak mam się zachować?
co czuć, co robić, jeden wielki mętlik.
Resztkami sił, próbuję nie zwariować,
by nie zaciskać na szyi mocniej pętli.

I chociaż tak mi ciężko, to nadal Ją kocham,
i czekam cierpliwie, aż zza chmur wyjdzie słońce.
Na razie moknę w deszczu, to deszcz - ja nie szlocham.
I zimno mi - me serce już nie jest gorące...