Zenit

Dzień skryty we mgle - noce namiętności.

Melancholii smak, łyk magicznej warstwy. 

Piękno życia w tle - łyk oczywistości,

drogowskazu znak, piękność chwil przeszłości.

Unosi się w głębi, żyje swoją mocą,

nadzieją, powodem - jest sensem istnienia.

Zło jej nie ziębi, narasta siłą - nocą.

Otacza obwodem, swe kręgi przeznaczenia. 

Wewnątrz podmiotu, wielkiego tak - istnienia,

unosi się to piękno - szuka swej połowy...

Żyje wśród kłopotu - nie do zapomnienia,

zacieśnia się piętno - gotowe do odmowy. 

Wszystko to ukryte, wewnątrz myśli jednej,

spływa wewnątrz serca, okajane duszą. 

Szczątki już rozprute, w karmie życia biednej,

smutek już się wwierca, i pragnienia kuszą.

I tchu już nie łapie - ale ciągle szuka,

tłamsi zawistność, niszczy brak nadziei. 

W gardle wciąż drapie, i do serca puka,

cząstki oczywistość - kawałki jej klei.

Puzzle są ogromne, długo niezłączalne,

ale krok po kroku - Ona wciąż pięknieje.

Pragnienia nieskromne - ciągle odnawialne,

nie schodzą z widoku - choć los się z Nas śmieje.

Składane są w jedność - przez rzeki istnienia,

przez wieczność błękitu - spoglądając w górę...

Między nimi wierność - nie do odnowienia...

Widzę wśród zenitu - swoją piękną chmurę....